Verwachtingsmanagement

“Voor dertig euro had ik toch echt meer verwacht! Nogal duur voor een beetje in de bubbels zitten en in de zon liggen!” Ik lig heerlijk aan de rand van het zwembad een beetje aan weinig en niks te denken, tot het getetter van de vrouw me uit m’n halve gedachten haalt. Meer mensen kijken in de richting van het bubbelbad. “Mag het wat zachter?” lijken ze te denken. De vrouw ziet het niet en tettert door tegen haar man. Of ze niet doorheeft dat het hele terras, het zwembad en de complete tien rijen met ligstoelen haar kunnen horen, of dat precies dat haar bedoeling is? 

Ik word al blij als ik ‘sauna!’ in m’n agenda zie staan. Heerlijk, een dag luieren, lezen en lekker eten. En als het even kan een dag met zo min mogelijk gekwebbel om me heen. Wat mij betreft houden mensen in de sauna hun mond dicht. Net als in de trein. En als je dan praat, eigenlijk ook net als in de trein, houd er dan alsjeblieft rekening mee dat iedereen je kan horen. Ook hard fluisteren kan iedereen horen. Waarom doen mensen dat eigenlijk? Praat gewoon, of praat niet. Ach, misschien verwacht ik te veel.

Als vriendlief en ik later die middag in de stiltesauna zitten, komt een groepje vriendinnen aan de overkant zitten. Vriendin 1 begint op normaal volume te praten, totdat vriendin 2 zegt dat ze in een stiltesauna zitten. Wat volgt is een schuldige blik, een “Oooooh echt? Wist ik niet!” en een fluistergesprek: “Het is niet erg hoor, spugen doen ze allemaal. Toen Axel twee was, kwam het echt in van die golven. Sproeispugen noemen ze dat. Gaat wel over, dat is een sprongetje. Zeker weten.” De rest van het groepje knikt instemmend.

Probeerde ik al het geluid buiten te sluiten, nu wil ik vooral dat ik niet zo visueel ingesteld ben. Zonder achterom te kijken weet ik dat ook vriendlief een bankje hoger met z’n ogen rolt. Hij fluistert: “Zullen we naar het zwembad gaan?” Kunnen we daar onze verwachtingen gaan bijstellen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *