Verandering van spijs

Voor je het weet, sluipt het erin. Het is nog net niet woensdag gehaktdag en vrijdag visdag, maar na twee jaar samenwonen ontwikkel je hoe dan ook wat gewoontes met elkaar. En eten we inmiddels bijna elke twee weken een keer Mexicaanse wraps, zelfgemaakte goulash en pasta met gehaktballetjes, roomsaus en broccoli. Mijn voorliefde voor slagroom, crème fraîche, kaas en sausjes vaart er wel bij, mijn figuur iets minder. Tijd voor iets anders. 

Vastbesloten bladerde ik door wat oude Allerhandes en aanverwante supermarktblaadjes. Rijstnoodles met kip en groente scheurde ik uit. Ook venkel-tijmworstjes met Chinese kool en cannellinibonen leek me wel wat. Dat de AH XL geen xl-assortiment bleek te hebben, mocht de pret niet drukken. Gewone braadworstjes zouden ’t vast ook goed doen bij de bonen en kool.

“Schat? Schatje, waar zijn de cannellonibonen!”, schreeuwt Erwin met zijn hoofd in de voorraadkast. Wat een letter verschil al niet kan doen. In plaats van gezonde kool en bonen zie ik direct een grote schaal met cannelloni en spinazie voor me. Romig laagje kaas eroverheen, heerlijk. “Daar ergens in het kastje,” roep ik terug en ik probeer niet meer aan cannelloni te denken.

Als ik de kokende boontjes afgiet, kijkt m’n lief bezorgd naar het recept en het pannetje en vraagt zich hardop af of hij die blurrie wel gaat lusten. “Waarom zou jij dit niet lusten, er staat zelfs ‘Kids Choice’ bij het recept!” verdedig ik m’n receptkeuze. Het lijkt niet te helpen, met een bezorgde blik roerbakt Erwin de worst en de Chinese kool.

Ondertussen stamp ik de bonen fijn en probeer te negeren dat de puree in de pan in een gaarkeuken prima op z’n plek zou zijn. Al smaakt het niet heel erg vies, zo constateer ik. Meestal vertrouwt vriendlief op mijn smaak en weigert te proeven of het gerecht al goed is, deze keer gaat hij overstag als ik hem een lepel met puree voorhoud. En heeft daar direct spijt van. Z’n gezicht vertrekt, de puree wordt uitgespuugd en pas na een groot glas water hoor ik wat ik al gezien leek te hebben: “Jees, wat is dit vies!”

“Met de kool en de worstjes erbij is het vast oké,” probeer ik het nog te redden. Maar ook ik moet tien minuten later en drie happen puree en kool verder opgeven. Kids choice of niet, dit smaakt nergens naar en gaat met recept en al de prullenbak in. Morgen is het tijd voor iets anders. Romige cannelloni met spinazie en kaas.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *