Twee zinnen

Er is niet veel voor nodig om mij af te leiden. Dit keer waren het twee simpele zinnen. De eerste was “De assistentes zijn in gesprek”. Dan zit er niks anders op dan overgeleverd zijn aan “Een ogenblik geduld alstublieft” en een irritant wachtmuziekje. Terwijl ik verwoede pogingen doe het panfluitdeuntje te negeren, denk ik na over het gespreksonderwerp van de twee assistentes van mijn huisarts.  “Twee zinnen” verder lezen

Top vijf

Een echte column schrijven, dat leek me een uitdaging. Hoe doe je dat? De ietwat dwingende ondertitel van de workshop -zo doe je dat!- sprak me wel aan. Als het zo stellig geformuleerd werd, zou ik toch ook wel moeten kunnen leren hoe je een column schrijft?

Nog geen week later zat ik in de Bovenkamer van de lokale bibliotheek. Dat bleek niets anders te zijn dan de ooit muffe maar tegenwoordig fris geverfde en hippe zolder van het gebouw. Om me heen zag ik een enkele huismoeder op zoek naar een nieuwe uitlaatklep, maar vooral zelfverzekerde hippe jongeren. Wat deed ik hier eigenlijk? Met de seconde werd ik onzekerder. Ik kende de bekende Brabantse schrijver die de workshop gaf niet eens!  “Top vijf” verder lezen