Meer voelen

Ze scharrelt wat heen en weer tussen de rekken met ansichtkaarten. Steeds pakt het oude vrouwtje een kaart en kijkt ze er even naar. Om de kaart vervolgens weer in het rek te zetten. Onder haar rode montuur door bekijkt ze iedere kaart goed. Na een paar minuten staat ze met een kaart in iedere hand wat zoekend om zich heen te kijken. Ik zie hoe ze probeert blikken te vangen van de mensen naast haar. Zij ziet dat ik dat zie en spreekt me aan. “Mevrouw, mag ik u iets vragen?” Mijn “Natuurlijk!” beantwoordt ze met “Wat fijn!” en ze laat me de twee kaarten zien. 

Op de ene kaart de rustige blauwe zee en ondergaande zon, op de andere kaart een kiezelstrand en de wild golvende zee. Alsof ze m’n vraag raadt gaat ze dichter bij me staan, zet ze haar bril recht op haar neus en fluistert het vrouwtje “Weet u, het is voor een zieke vriend,” ze buigt wat verder naar me toe, “al is hij eigenlijk al bijna aan de overkant. Begrijpt u?”

Terwijl ik probeer te bedenken wat ik nu kan zeggen zegt ze “Hij zegt dat zelf ook hoor!” Dan wil ze weten welke kaart ik beter bij die situatie vind passen. Alsof ik weet waar je iemand die bijna doodgaat een plezier mee doet. Ineens voel ik me heel erg niet op m’n plek in de boekwinkel en vraag ik me af hoe ik deze mevrouw, met veel meer levenservaring en wijsheid dan ik, kan helpen. Zonder erbij na te denken wijs ik naar de kaart in haar linkerhand. De vrouw pakt m’n hand vast en bedankt me. Een keer of vier. Dan loopt ze naar de kassa om de kaart af te rekenen.

Als ik richting de tijdschriften loop, ziet de vrouw me weer. Ze draait zich om en zegt: “Dank u wel! Twee mensen voelen toch echt meer dan een.”

 

Photo by Arūnas Naujokas on Unsplash

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *