Jerommeke

Uit de grote rugzak steekt een stok en iets dat op een springtouw lijkt. Samen met de gespierde kuiten en het Personal Trainer op de achterkant van z’n T-shirt wordt me al snel duidelijk dat er een fanatiek sporter voor me loopt. De naam van z’n onderneming en het telefoonnummer kan ik niet lezen. Daar doe ik ook geen moeite voor. Sportiever dan een incidentele yogaklas en wat hardlopen tijdens de zomervakantie ga je mij niet krijgen, zelfs niet als je er als Jerommeke uitziet.

Hij slingert wat heen en weer met de ronde gewichten in z’n rechterhand. Losjes, alsof ze niks wegen, terwijl z’n biceps bijna uit het shirt knapt. “Hoe heten die dingen ook alweer,” vraag ik me af. Iets als Cattle schiet me te binnen. Daarbij denk ik aan schapen drijven in Engeland. Aan regenachtige zomervakanties die opgeleukt werden met semigedwongen -alsof je wat te zeggen hebt als je tien bent- bezoekjes aan Britse markten en braderieën. En aan scones en thee met melk.

De personal trainer zie ik al niet meer, mijn gedachten zijn bij scones. Bij thee met melk. “Hee! Zou het ‘Kettle’ zijn?” Het gewicht heeft wel wat weg van een fluitketel bedenk ik me. Zo een voor veel thee. Voor bij de scones. Veel scones, met slagroom én jam.

Als ik in de trein zit, lees ik dat de gewichten ‘Kettlebells’ heten. En in Rusland door de geheime dienst worden gebruikt. Heel even houdt dat m’n aandacht vast. Dan zie ik weer een fluitketel voor me. Met daarbij stapels scones met slagroom en jam.

En zou ik willen dat ik wat beter had gekeken naar het telefoonnummer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *