Handig en verstandig

“Moet je kijken hoe briljant, je kunt ‘m zelf in elkaar zetten!” Negen stukjes plastic buis die samen een hoepel kunnen worden, het leek me ontzettend handig om mezelf wat actiever te krijgen. Ik zag me al hoepelzwierend voor de tv staan en mikte het pakketje hoepel in m’n mandje. Vriendlief schudde z’n hoofd en wist wat ik nu ook weet: die hoepel gaat linea recta de kast in thuis en komt de kast pas uit als ik stop met mezelf wijsmaken dat ik er ooit iets mee doe. De kast uit voor een enkeltje kringloop. 

Een paar maanden later staan we weer bij Decathlon. Terwijl ik een jas pas, hoor ik naast me “Serieus, bretels?!” Ik zie een ventje van een jaar of twaalf haast verzuipen in een grote zwarte regenbroek terwijl hij de bretels in z’n handen houdt en z’n moeder boos aankijkt: “Je denkt toch niet dat ik zo naar school ga hè!” Zusje beseft nog niet dat ook zij ooit naar de brugklas gaat en giechelt. Het levert haar een “Hou je mond!” en een boze blik van haar grote broer op. Dat levert hem dan weer een verwijtende blik van z’n moeder op.

Zou moeder echt denken dat hij die regenbroek vaak aantrekt? Zou ze zelf vaak in zo’n enorm niet-charmante, op een vuilniszak lijkende, broek naar school zijn gefietst? Ik liep liever de hele schooldag in een doorweekte broek met ijskoude bovenbenen dan dat ik die regenbroek aantrok. En zou bijna wat melancholisch worden van de gedachte aan kou, regen en de weeïge lucht die er op school hing als 1300 natte zwetende pubers door de regen hadden gefietst.

Moeder prijst de regenbroek aan met “Deze is handig hoor, je kunt ‘m heel klein opvouwen in zo’n zakje”. De gedachte aan een natte opgevouwen regenbroek was het laatste wat ik nodig had om me de weeïge schoollucht weer voor de geest te halen. Geen regenbroek meer voor mij. Zoon ziet de besliste blik waarmee z’n moeder hem nog een broek aangeeft, weet dat hij Decathlon niet zonder regenbroek verlaat en past stoïcijns de volgende.

Bij de kassa staan ze weer naast me. Moeder, dochter en zoon met een regenbroek in z’n handen. Die met het handige zakje is het geworden. Een ding is zeker. Als het zakje al mee naar school gaat, de regenbroek komt er niet vaak uit. Dan schiet me mijn vorige aankoop en de opbergplek van de hoepel te binnen. Ik hang de sportbroek terug in het rek en loop met lege handen de winkel uit. Al had de broek leuk in de kast bij de hoepel gepast.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *