#FAN

“Je bent er niet voor opgeleid en toch noem je jezelf schrijver. Is dat niet wat vreemd?” Heel even dacht ik dat ze een grapje maakte. Maar al snel zag ik dat geen spiertje in haar gezicht vertrok en haar uitdrukking serieus bleef. Ik dacht aan de uitdrukking over je hoofd en het maaiveld. Ik wilde stom grijnzen, in een hoekje gaan huilen en een goed antwoord verzinnen. Tegelijkertijd.

Ze heeft gelijk, ik heb geen schrijversopleiding gevolgd. En toch noem ik mezelf schrijver. Dat doe ik nog niet zo lang. Er was een paar jaar peinzen, piekeren en coaching voor nodig om te weten wat ik al wist. Is het eigenlijk gek iets te doen waar je niet voor opgeleid bent? Zijn er mensen opgeleid tot ‘continuous improvement specialist’? Om er maar even eentje uit het straatje van Japke-d. te noemen.

Schrijven kun je niet leren, dat kun je. Nog zo’n mooie. Natuurlijk, denk ik dan. En de tandarts en de bloemist zijn zo geboren zeker? Vertel mensen dat je een schrijversopleiding volgt en ze verwachten dat je iedere zondagmiddag bij de lokale Volksuniversiteit met hobbygenoten keuvelt over het schrijverschap. Wat zou je er anders moeten doen? Talent heb je, of niet.

Natuurlijk moet er iets in je zitten. Noem het talent, noem het liefde, noem het passie. Noem het de wil om te schrijven en het plezier in schrijven. Niet dat schrijven altijd leuk is. Begrijp me niet verkeerd, het is fantastisch. Het is delen, het is een grote creatieve speeltuin. Maar het is ook eng en maakt je soms klein en kwetsbaar. “Stress? Ga jij maar lekker schrijven” is altijd goedbedoeld maar gaat lang niet altijd op.

Ben je een schrijver als je betaald wordt voor al je teksten? Als mensen een mening over jou en je werk hebben? Misschien moet ik dagelijks drie uur schrijven om echt mee te tellen. Of misschien is het belangrijk dat ik met een glas whisky in mijn hand zit te wachten op al dan niet goddelijke schrijfinspiratie. Betaald word ik lang niet altijd, ik ben blij met ieder compliment en schrijf vooral in badjas met een kop koffie in m’n hand. Dus zeg jij het maar.

Niet dat het antwoord me veel kan schelen. Al geef ik heus toe dat ik een vreugdedansje deed toen iemand zei dat ze #fan van m’n werk is. “Dank je wel!” was m’n reactie. Dank je wel voor iedereen die me liet zien dat dit is wie ik ben, dat dit is wat ik kan. Ik heb heus nog veel te leren. Veel te vallen, veel op te staan en veel vreugdedansjes te doen. En potverdikkie wat heb ik daar zin in.

2 antwoorden op “#FAN”

  1. Passie is zóveel belangrijker dan opleiding… tenzij je chirurg wilt worden. Of kernfysicus. Maar dan is passie nog altijd nét zo belangrijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *